Conjugation of usiedzieć
uˈɕɛ.d͡ʑɛt͡ɕzostać dłużej w jednym miejscu bez opuszczania lub wychodzenia Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | usiedzieć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | usiedziałem |
| ty | usiedziałeś |
| on / ona / ono | usiedział |
| my | usiedzieliśmy |
| wy | usiedzieliście |
| oni / one | usiedzieli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | usiedziałam |
| ty | usiedziałaś |
| on / ona / ono | usiedziała |
| my | usiedziałyśmy |
| wy | usiedziałyście |
| oni / one | usiedziały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | usiedziało |
Czas przyszły
| ja | usiedzę |
| ty | usiedzisz |
| on / ona / ono | usiedzi |
| my | usiedzimy |
| wy | usiedzicie |
| oni / one | usiedzą |
Tryb rozkazujący
| ty | usiedź |
| my | usiedźmy |
| wy | usiedźcie |