Conjugation of umęczyć
uˈmɛn.t͡ʂɘt͡ɕto tire oneself out, to exhaust oneself physically or mentally Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | umęczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | umęczyłem |
| ty | umęczyłeś |
| on / ona / ono | umęczył |
| my | umęczyliśmy |
| wy | umęczyliście |
| oni / one | umęczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | umęczyłam |
| ty | umęczyłaś |
| on / ona / ono | umęczyła |
| my | umęczyłyśmy |
| wy | umęczyłyście |
| oni / one | umęczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | umęczyło |
Czas przyszły
| ja | umęczę |
| ty | umęczysz |
| on / ona / ono | umęczy |
| my | umęczymy |
| wy | umęczycie |
| oni / one | umęczą |
Tryb rozkazujący
| ty | umęcz |
| my | umęczmy |
| wy | umęczcie |