Conjugation of ugryźć
ˈu.ɡrɘɕt͡ɕzacisnąć na czymś zęby, wbić je w coś zaciskając Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | ugryźć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | ugryzłem |
| ty | ugryzłeś |
| on / ona / ono | ugryzł |
| my | ugryźliśmy |
| wy | ugryźliście |
| oni / one | ugryźli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | ugryzłam |
| ty | ugryzłaś |
| on / ona / ono | ugryzła |
| my | ugryzłyśmy |
| wy | ugryzłyście |
| oni / one | ugryzły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | ugryzło |
Czas przyszły
| ja | ugryzę |
| ty | ugryziesz |
| on / ona / ono | ugryzie |
| my | ugryziemy |
| wy | ugryziecie |
| oni / one | ugryzą |
Tryb rozkazujący
| ty | ugryź |
| my | ugryźmy |
| wy | ugryźcie |