Conjugation of udobruchać
u.dɔˈbru.xat͡ɕto relent (to give in or be swayed; to become less hard, harsh, or cruel) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | udobruchać |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | udobruchałem |
| ty | udobruchałeś |
| on / ona / ono | udobruchał |
| my | udobruchaliśmy |
| wy | udobruchaliście |
| oni / one | udobruchali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | udobruchałam |
| ty | udobruchałaś |
| on / ona / ono | udobruchała |
| my | udobruchałyśmy |
| wy | udobruchałyście |
| oni / one | udobruchały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | udobruchało |
Czas przyszły
| ja | udobrucham |
| ty | udobruchasz |
| on / ona / ono | udobrucha |
| my | udobruchamy |
| wy | udobruchacie |
| oni / one | udobruchają |
Tryb rozkazujący
| ty | udobruchaj |
| my | udobruchajmy |
| wy | udobruchajcie |