Conjugation of udołać
uˈdɔ.wat͡ɕto cope, to manage, to succeed (to achieve the desired result by doing something) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | udołać |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | udołałem |
| ty | udołałeś |
| on / ona / ono | udołał |
| my | udołaliśmy |
| wy | udołaliście |
| oni / one | udołali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | udołałam |
| ty | udołałaś |
| on / ona / ono | udołała |
| my | udołałyśmy |
| wy | udołałyście |
| oni / one | udołały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | udołało |
Czas przyszły
| ja | udołam |
| ty | udołasz |
| on / ona / ono | udoła |
| my | udołamy |
| wy | udołacie |
| oni / one | udołają |
Tryb rozkazujący
| ty | udołaj |
| my | udołajmy |
| wy | udołajcie |