Conjugation of uderzyć
uˈdɛ.ʐɘt͡ɕzetknąć się gwałtownie jakąś częścią ciała z czymś Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | uderzyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | uderzyłem |
| ty | uderzyłeś |
| on / ona / ono | uderzył |
| my | uderzyliśmy |
| wy | uderzyliście |
| oni / one | uderzyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | uderzyłam |
| ty | uderzyłaś |
| on / ona / ono | uderzyła |
| my | uderzyłyśmy |
| wy | uderzyłyście |
| oni / one | uderzyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | uderzyło |
Czas przyszły
| ja | uderzę |
| ty | uderzysz |
| on / ona / ono | uderzy |
| my | uderzymy |
| wy | uderzycie |
| oni / one | uderzą |
Tryb rozkazujący
| ty | uderz |
| my | uderzmy |
| wy | uderzcie |