Conjugation of udaremnić
u.daˈrɛm.ɲit͡ɕspowodować, że coś nie dochodzi do skutku; uczynić coś daremnym Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | udaremnić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | udaremniłem |
| ty | udaremniłeś |
| on / ona / ono | udaremnił |
| my | udaremniliśmy |
| wy | udaremniliście |
| oni / one | udaremnili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | udaremniłam |
| ty | udaremniłaś |
| on / ona / ono | udaremniła |
| my | udaremniłyśmy |
| wy | udaremniłyście |
| oni / one | udaremniły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | udaremniło |
Czas przyszły
| ja | udaremnię |
| ty | udaremnisz |
| on / ona / ono | udaremni |
| my | udaremnimy |
| wy | udaremnicie |
| oni / one | udaremnią |
Tryb rozkazujący
| ty | udaremnij |
| my | udaremnijmy |
| wy | udaremnijcie |