Conjugation of turkotać
turˈkɔ.tat͡ɕwydawać niski, przerywany dźwięk, który powstaje przy uderzaniu twardych przedmiotów o powierzchnię lub o siebie nawzajem Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | turkotać |
Czas teraźniejszy
| ja | turkoczę |
| ty | turkoczesz |
| on / ona / ono | turkocze |
| my | turkoczemy |
| wy | turkoczecie |
| oni / one | turkoczą |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | turkotałem |
| ty | turkotałeś |
| on / ona / ono | turkotał |
| my | turkotaliśmy |
| wy | turkotaliście |
| oni / one | turkotali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | turkotałam |
| ty | turkotałaś |
| on / ona / ono | turkotała |
| my | turkotałyśmy |
| wy | turkotałyście |
| oni / one | turkotały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | turkotało |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę turkotał |
| ty | będziesz turkotał |
| on / ona / ono | będzie turkotał |
| my | będziemy turkotali |
| wy | będziecie turkotali |
| oni / one | będą turkotali |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę turkotała |
| ty | będziesz turkotała |
| on / ona / ono | będzie turkotała |
| my | będziemy turkotały |
| wy | będziecie turkotały |
| oni / one | będą turkotały |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie turkotało |
Tryb rozkazujący
| ty | turkocz |
| my | turkoczmy |
| wy | turkoczcie |