Conjugation of stukać
ˈstu.kat͡ɕpowodować charakterystyczny dźwięk, uderzając w twardą powierzchnię Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | stukać |
Czas teraźniejszy
| ja | stukam |
| ty | stukasz |
| on / ona / ono | stuka |
| my | stukamy |
| wy | stukacie |
| oni / one | stukają |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | stukałem |
| ty | stukałeś |
| on / ona / ono | stukał |
| my | stukaliśmy |
| wy | stukaliście |
| oni / one | stukali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | stukałam |
| ty | stukałaś |
| on / ona / ono | stukała |
| my | stukałyśmy |
| wy | stukałyście |
| oni / one | stukały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | stukało |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę stukał |
| ty | będziesz stukał |
| on / ona / ono | będzie stukał |
| my | będziemy stukali |
| wy | będziecie stukali |
| oni / one | będą stukali |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę stukała |
| ty | będziesz stukała |
| on / ona / ono | będzie stukała |
| my | będziemy stukały |
| wy | będziecie stukały |
| oni / one | będą stukały |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie stukało |
Tryb rozkazujący
| ty | stukaj |
| my | stukajmy |
| wy | stukajcie |