Conjugation of stłuc
ˈstwut͡sdoznać stłuczenia – drobnego urazu wskutek uderzenia o coś Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | stłuc |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | stłukłem |
| ty | stłukłeś |
| on / ona / ono | stłukł |
| my | stłukliśmy |
| wy | stłukliście |
| oni / one | stłukli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | stłukłam |
| ty | stłukłaś |
| on / ona / ono | stłukła |
| my | stłukłyśmy |
| wy | stłukłyście |
| oni / one | stłukły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | stłukło |
Czas przyszły
| ja | stłukę |
| ty | stłuczesz |
| on / ona / ono | stłucze |
| my | stłuczemy |
| wy | stłuczecie |
| oni / one | stłuką |
Tryb rozkazujący
| ty | stłucz |
| my | stłuczmy |
| wy | stłuczcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.