Conjugation of stoczyć
ˈstɔ.t͡ʂɘt͡ɕspowodować zniszczenie lub rozpad czegoś Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | stoczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | stoczyłem |
| ty | stoczyłeś |
| on / ona / ono | stoczył |
| my | stoczyliśmy |
| wy | stoczyliście |
| oni / one | stoczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | stoczyłam |
| ty | stoczyłaś |
| on / ona / ono | stoczyła |
| my | stoczyłyśmy |
| wy | stoczyłyście |
| oni / one | stoczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | stoczyło |
Czas przyszły
| ja | stoczę |
| ty | stoczysz |
| on / ona / ono | stoczy |
| my | stoczymy |
| wy | stoczycie |
| oni / one | stoczą |
Tryb rozkazujący
| ty | stocz |
| my | stoczmy |
| wy | stoczcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.