Conjugation of spudłować
spuˈdwɔ.vat͡ɕstrzeliwszy, rzuciwszy lub uderzywszy czymś, nie trafić do celu; chybić Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | spudłować |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | spudłowałem |
| ty | spudłowałeś |
| on / ona / ono | spudłował |
| my | spudłowaliśmy |
| wy | spudłowaliście |
| oni / one | spudłowali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | spudłowałam |
| ty | spudłowałaś |
| on / ona / ono | spudłowała |
| my | spudłowałyśmy |
| wy | spudłowałyście |
| oni / one | spudłowały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | spudłowało |
Czas przyszły
| ja | spudłuję |
| ty | spudłujesz |
| on / ona / ono | spudłuje |
| my | spudłujemy |
| wy | spudłujecie |
| oni / one | spudłują |
Tryb rozkazujący
| ty | spudłuj |
| my | spudłujmy |
| wy | spudłujcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.