Conjugation of spustoszyć
spusˈtɔ.ʂɘt͡ɕdokonać spustoszenia; obrócić w pustkowie Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | spustoszyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | spustoszyłem |
| ty | spustoszyłeś |
| on / ona / ono | spustoszył |
| my | spustoszyliśmy |
| wy | spustoszyliście |
| oni / one | spustoszyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | spustoszyłam |
| ty | spustoszyłaś |
| on / ona / ono | spustoszyła |
| my | spustoszyłyśmy |
| wy | spustoszyłyście |
| oni / one | spustoszyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | spustoszyło |
Czas przyszły
| ja | spustoszę |
| ty | spustoszysz |
| on / ona / ono | spustoszy |
| my | spustoszymy |
| wy | spustoszycie |
| oni / one | spustoszą |
Tryb rozkazujący
| ty | spustosz |
| my | spustoszmy |
| wy | spustoszcie |