Conjugation of sprzeciwić
spʂɛˈt͡ɕi.vit͡ɕto oppose (to attempt to stop the progression of; to resist or antagonize by physical means, or by arguments, etc.) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | sprzeciwić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | sprzeciwiłem |
| ty | sprzeciwiłeś |
| on / ona / ono | sprzeciwił |
| my | sprzeciwiliśmy |
| wy | sprzeciwiliście |
| oni / one | sprzeciwili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | sprzeciwiłam |
| ty | sprzeciwiłaś |
| on / ona / ono | sprzeciwiła |
| my | sprzeciwiłyśmy |
| wy | sprzeciwiłyście |
| oni / one | sprzeciwiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | sprzeciwiło |
Czas przyszły
| ja | sprzeciwię |
| ty | sprzeciwisz |
| on / ona / ono | sprzeciwi |
| my | sprzeciwimy |
| wy | sprzeciwicie |
| oni / one | sprzeciwią |
Tryb rozkazujący
| ty | sprzeciw |
| my | sprzeciwmy |
| wy | sprzeciwcie |