Conjugation of spoufalić
spɔ.uˈfa.lit͡ɕuczynić kogoś poufałym, ośmielić kogoś do poufałości względem siebie Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | spoufalić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | spoufaliłem |
| ty | spoufaliłeś |
| on / ona / ono | spoufalił |
| my | spoufaliliśmy |
| wy | spoufaliliście |
| oni / one | spoufalili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | spoufaliłam |
| ty | spoufaliłaś |
| on / ona / ono | spoufaliła |
| my | spoufaliłyśmy |
| wy | spoufaliłyście |
| oni / one | spoufaliły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | spoufaliło |
Czas przyszły
| ja | spoufalę |
| ty | spoufalisz |
| on / ona / ono | spoufali |
| my | spoufalimy |
| wy | spoufalicie |
| oni / one | spoufalą |
Tryb rozkazujący
| ty | spoufal |
| my | spoufalmy |
| wy | spoufalcie |