Conjugation of spierniczyć
spjɛrˈɲi.t͡ʂɘt͡ɕto eff off, to escape, to flee, to hightail it, to run away Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | spierniczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | spierniczyłem |
| ty | spierniczyłeś |
| on / ona / ono | spierniczył |
| my | spierniczyliśmy |
| wy | spierniczyliście |
| oni / one | spierniczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | spierniczyłam |
| ty | spierniczyłaś |
| on / ona / ono | spierniczyła |
| my | spierniczyłyśmy |
| wy | spierniczyłyście |
| oni / one | spierniczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | spierniczyło |
Czas przyszły
| ja | spierniczę |
| ty | spierniczysz |
| on / ona / ono | spierniczy |
| my | spierniczymy |
| wy | spierniczycie |
| oni / one | spierniczą |
Tryb rozkazujący
| ty | spiernicz |
| my | spierniczmy |
| wy | spierniczcie |