Conjugation of skombinować
skɔm.biˈnɔ.vat͡ɕto figure out, to infer (to come to understand; to discover or find a solution; to deduce) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | skombinować |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | skombinowałem |
| ty | skombinowałeś |
| on / ona / ono | skombinował |
| my | skombinowaliśmy |
| wy | skombinowaliście |
| oni / one | skombinowali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | skombinowałam |
| ty | skombinowałaś |
| on / ona / ono | skombinowała |
| my | skombinowałyśmy |
| wy | skombinowałyście |
| oni / one | skombinowały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | skombinowało |
Czas przyszły
| ja | skombinuję |
| ty | skombinujesz |
| on / ona / ono | skombinuje |
| my | skombinujemy |
| wy | skombinujecie |
| oni / one | skombinują |
Tryb rozkazujący
| ty | skombinuj |
| my | skombinujmy |
| wy | skombinujcie |