Conjugation of rozwścieczyć
rɔsˈfɕt͡ɕɛ.t͡ʂɘt͡ɕto enrage, to infuriate (to make furious) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | rozwścieczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | rozwścieczyłem |
| ty | rozwścieczyłeś |
| on / ona / ono | rozwścieczył |
| my | rozwścieczyliśmy |
| wy | rozwścieczyliście |
| oni / one | rozwścieczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | rozwścieczyłam |
| ty | rozwścieczyłaś |
| on / ona / ono | rozwścieczyła |
| my | rozwścieczyłyśmy |
| wy | rozwścieczyłyście |
| oni / one | rozwścieczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | rozwścieczyło |
Czas przyszły
| ja | rozwścieczę |
| ty | rozwścieczysz |
| on / ona / ono | rozwścieczy |
| my | rozwścieczymy |
| wy | rozwścieczycie |
| oni / one | rozwścieczą |
Tryb rozkazujący
| ty | rozwściecz |
| my | rozwścieczmy |
| wy | rozwścieczcie |