Conjugation of rozpuścić
rɔsˈpuɕ.t͡ɕit͡ɕsporządzić roztwór dwóch lub więcej substancji, zwykle o różnym stanie skupienia Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | rozpuścić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | rozpuściłem |
| ty | rozpuściłeś |
| on / ona / ono | rozpuścił |
| my | rozpuściliśmy |
| wy | rozpuściliście |
| oni / one | rozpuścili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | rozpuściłam |
| ty | rozpuściłaś |
| on / ona / ono | rozpuściła |
| my | rozpuściłyśmy |
| wy | rozpuściłyście |
| oni / one | rozpuściły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | rozpuściło |
Czas przyszły
| ja | rozpuszczę |
| ty | rozpuścisz |
| on / ona / ono | rozpuści |
| my | rozpuścimy |
| wy | rozpuścicie |
| oni / one | rozpuszczą |
Tryb rozkazujący
| ty | rozpuść |
| my | rozpuśćmy |
| wy | rozpuśćcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.