Conjugation of rozmydlić
rɔzˈmɘ.dlit͡ɕto fudge, to blur (to alter something from its true state, as to hide a flaw or uncertainty, deliberately but not necessarily dishonestly or immorally) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | rozmydlić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | rozmydliłem |
| ty | rozmydliłeś |
| on / ona / ono | rozmydlił |
| my | rozmydliliśmy |
| wy | rozmydliliście |
| oni / one | rozmydlili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | rozmydliłam |
| ty | rozmydliłaś |
| on / ona / ono | rozmydliła |
| my | rozmydliłyśmy |
| wy | rozmydliłyście |
| oni / one | rozmydliły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | rozmydliło |
Czas przyszły
| ja | rozmydlę |
| ty | rozmydlisz |
| on / ona / ono | rozmydli |
| my | rozmydlimy |
| wy | rozmydlicie |
| oni / one | rozmydlą |
Tryb rozkazujący
| ty | rozmydl |
| my | rozmydlmy |
| wy | rozmydlcie |