Conjugation of rozgonić
/rɔzˈɡɔ.ɲit͡ɕ/to scatter, to disperse, to break up Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | rozgonić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | rozgoniłem |
| ty | rozgoniłeś |
| on / ona / ono | rozgonił |
| my | rozgoniliśmy |
| wy | rozgoniliście |
| oni / one | rozgonili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | rozgoniłam |
| ty | rozgoniłaś |
| on / ona / ono | rozgoniła |
| my | rozgoniłyśmy |
| wy | rozgoniłyście |
| oni / one | rozgoniły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | rozgoniło |
Czas przyszły
| ja | rozgonię |
| ty | rozgonisz |
| on / ona / ono | rozgoni |
| my | rozgonimy |
| wy | rozgonicie |
| oni / one | rozgonią |
Tryb rozkazujący
| ty | rozgoń |
| my | rozgońmy |
| wy | rozgońcie |