Conjugation of rozbroić
rɔzˈbrɔ.it͡ɕto disarm (to cause someone to be more relaxed) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | rozbroić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | rozbroiłem |
| ty | rozbroiłeś |
| on / ona / ono | rozbroił |
| my | rozbroiliśmy |
| wy | rozbroiliście |
| oni / one | rozbroili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | rozbroiłam |
| ty | rozbroiłaś |
| on / ona / ono | rozbroiła |
| my | rozbroiłyśmy |
| wy | rozbroiłyście |
| oni / one | rozbroiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | rozbroiło |
Czas przyszły
| ja | rozbroję |
| ty | rozbrojesz |
| on / ona / ono | rozbroje |
| my | rozbrojemy |
| wy | rozbrojecie |
| oni / one | rozbroją |
Tryb rozkazujący
| ty | rozbrój |
| my | rozbrójmy |
| wy | rozbrójcie |