Conjugation of przytulić
pʂɘˈtu.lit͡ɕprzycisnąć się do kogoś z czułością; zbliżyć się do siebie, dotykając się wzajemnie; także: przywrzeć do czegoś Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | przytulić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | przytuliłem |
| ty | przytuliłeś |
| on / ona / ono | przytulił |
| my | przytuliliśmy |
| wy | przytuliliście |
| oni / one | przytulili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | przytuliłam |
| ty | przytuliłaś |
| on / ona / ono | przytuliła |
| my | przytuliłyśmy |
| wy | przytuliłyście |
| oni / one | przytuliły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | przytuliło |
Czas przyszły
| ja | przytulę |
| ty | przytulisz |
| on / ona / ono | przytuli |
| my | przytulimy |
| wy | przytulicie |
| oni / one | przytulą |
Tryb rozkazujący
| ty | przytul |
| my | przytulmy |
| wy | przytulcie |