Conjugation of przygnębić
pʂɘˈɡnɛm.bit͡ɕdać przygnębienie, wprowadzić kogoś w zły stan psychiczny; spowodować złe samopoczucie u kogoś Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | przygnębić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | przygnębiłem |
| ty | przygnębiłeś |
| on / ona / ono | przygnębił |
| my | przygnębiliśmy |
| wy | przygnębiliście |
| oni / one | przygnębili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | przygnębiłam |
| ty | przygnębiłaś |
| on / ona / ono | przygnębiła |
| my | przygnębiłyśmy |
| wy | przygnębiłyście |
| oni / one | przygnębiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | przygnębiło |
Czas przyszły
| ja | przygnębię |
| ty | przygnębisz |
| on / ona / ono | przygnębi |
| my | przygnębimy |
| wy | przygnębicie |
| oni / one | przygnębią |
Tryb rozkazujący
| ty | przygnęb |
| my | przygnębmy |
| wy | przygnębcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.