Conjugation of polecieć
pɔˈlɛ.t͡ɕɛt͡ɕpolecieć na coś → być przez coś skuszonym, nie móc się oprzeć Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | polecieć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | poleciałem |
| ty | poleciałeś |
| on / ona / ono | poleciał |
| my | polecieliśmy |
| wy | polecieliście |
| oni / one | polecieli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | poleciałam |
| ty | poleciałaś |
| on / ona / ono | poleciała |
| my | poleciałyśmy |
| wy | poleciałyście |
| oni / one | poleciały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | poleciało |
Czas przyszły
| ja | polecę |
| ty | polecisz |
| on / ona / ono | poleci |
| my | polecimy |
| wy | polecicie |
| oni / one | polecą |
Tryb rozkazujący
| ty | poleć |
| my | polećmy |
| wy | polećcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.