Conjugation of poleźć
ˈpɔ.lɛɕt͡ɕpójść dokądś bez potrzeby, przysparzając kłopotów Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | poleźć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | polazłem |
| ty | polazłeś |
| on / ona / ono | polazł |
| my | poleźliśmy |
| wy | poleźliście |
| oni / one | poleźli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | polazłam |
| ty | polazłaś |
| on / ona / ono | polazła |
| my | polazłyśmy |
| wy | polazłyście |
| oni / one | polazły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | polazło |
Czas przyszły
| ja | polezę |
| ty | poleziesz |
| on / ona / ono | polezie |
| my | poleziemy |
| wy | poleziecie |
| oni / one | polezą |
Tryb rozkazujący
| ty | poleź |
| my | poleźmy |
| wy | poleźcie |