Conjugation of odnaleźć
ɔdˈna.lɛɕt͡ɕzauważyć w kimś lub czymś pewną cechę Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | odnaleźć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | odnalazłem |
| ty | odnalazłeś |
| on / ona / ono | odnalazł |
| my | odnaleźliśmy |
| wy | odnaleźliście |
| oni / one | odnaleźli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | odnalazłam |
| ty | odnalazłaś |
| on / ona / ono | odnalazła |
| my | odnalazłyśmy |
| wy | odnalazłyście |
| oni / one | odnalazły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | odnalazło |
Czas przyszły
| ja | odnajdę |
| ty | odnajdziesz |
| on / ona / ono | odnajdzie |
| my | odnajdziemy |
| wy | odnajdziecie |
| oni / one | odnajdą |
Tryb rozkazujący
| ty | odnajdź |
| my | odnajdźmy |
| wy | odnajdźcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.