Conjugation of oburzać
ɔˈbu.ʐat͡ɕwywoływać oburzenie – wzbudzać sprzeciw połączony z gniewem Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | oburzać |
Czas teraźniejszy
| ja | oburzam |
| ty | oburzasz |
| on / ona / ono | oburza |
| my | oburzamy |
| wy | oburzacie |
| oni / one | oburzają |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | oburzałem |
| ty | oburzałeś |
| on / ona / ono | oburzał |
| my | oburzaliśmy |
| wy | oburzaliście |
| oni / one | oburzali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | oburzałam |
| ty | oburzałaś |
| on / ona / ono | oburzała |
| my | oburzałyśmy |
| wy | oburzałyście |
| oni / one | oburzały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | oburzało |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę oburzał |
| ty | będziesz oburzał |
| on / ona / ono | będzie oburzał |
| my | będziemy oburzali |
| wy | będziecie oburzali |
| oni / one | będą oburzali |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę oburzała |
| ty | będziesz oburzała |
| on / ona / ono | będzie oburzała |
| my | będziemy oburzały |
| wy | będziecie oburzały |
| oni / one | będą oburzały |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie oburzało |
Tryb rozkazujący
| ty | oburzaj |
| my | oburzajmy |
| wy | oburzajcie |