Conjugation of oblecieć
ɔˈblɛ.t͡ɕɛt͡ɕw pośpiechu odwiedzić wiele miejsc po kolei, zazwyczaj w jednym, konkretnym celu Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | oblecieć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | obleciałem |
| ty | obleciałeś |
| on / ona / ono | obleciał |
| my | oblecieliśmy |
| wy | oblecieliście |
| oni / one | oblecieli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | obleciałam |
| ty | obleciałaś |
| on / ona / ono | obleciała |
| my | obleciałyśmy |
| wy | obleciałyście |
| oni / one | obleciały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | obleciało |
Czas przyszły
| ja | oblecę |
| ty | oblecisz |
| on / ona / ono | obleci |
| my | oblecimy |
| wy | oblecicie |
| oni / one | oblecą |
Tryb rozkazujący
| ty | obleć |
| my | oblećmy |
| wy | oblećcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.