Conjugation of oberwać
ɔˈbɛ.rvat͡ɕspowodować odpadnięcie, osunięcie się lub zerwanie czegoś (zwykle mas ziemi, brzegów rzeki, elementów konstrukcyjnych) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | oberwać |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | oberwałem |
| ty | oberwałeś |
| on / ona / ono | oberwał |
| my | oberwaliśmy |
| wy | oberwaliście |
| oni / one | oberwali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | oberwałam |
| ty | oberwałaś |
| on / ona / ono | oberwała |
| my | oberwałyśmy |
| wy | oberwałyście |
| oni / one | oberwały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | oberwało |
Czas przyszły
| ja | oberwę |
| ty | oberwiesz |
| on / ona / ono | oberwie |
| my | oberwiemy |
| wy | oberwiecie |
| oni / one | oberwą |
Tryb rozkazujący
| ty | oberwij |
| my | oberwijmy |
| wy | oberwijcie |