Conjugation of obdarzyć
ɔbˈda.ʐɘt͡ɕpoczuć coś do kogoś (np. szacunek, miłość) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | obdarzyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | obdarzyłem |
| ty | obdarzyłeś |
| on / ona / ono | obdarzył |
| my | obdarzyliśmy |
| wy | obdarzyliście |
| oni / one | obdarzyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | obdarzyłam |
| ty | obdarzyłaś |
| on / ona / ono | obdarzyła |
| my | obdarzyłyśmy |
| wy | obdarzyłyście |
| oni / one | obdarzyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | obdarzyło |
Czas przyszły
| ja | obdarzę |
| ty | obdarzysz |
| on / ona / ono | obdarzy |
| my | obdarzymy |
| wy | obdarzycie |
| oni / one | obdarzą |
Tryb rozkazujący
| ty | obdarz |
| my | obdarzmy |
| wy | obdarzcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.