Conjugation of naznaczyć
naˈzna.t͡ʂɘt͡ɕto mark oneself, to mark one another Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | naznaczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | naznaczyłem |
| ty | naznaczyłeś |
| on / ona / ono | naznaczył |
| my | naznaczyliśmy |
| wy | naznaczyliście |
| oni / one | naznaczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | naznaczyłam |
| ty | naznaczyłaś |
| on / ona / ono | naznaczyła |
| my | naznaczyłyśmy |
| wy | naznaczyłyście |
| oni / one | naznaczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | naznaczyło |
Czas przyszły
| ja | naznaczę |
| ty | naznaczysz |
| on / ona / ono | naznaczy |
| my | naznaczymy |
| wy | naznaczycie |
| oni / one | naznaczą |
Tryb rozkazujący
| ty | naznacz |
| my | naznaczmy |
| wy | naznaczcie |