Conjugation of nastręczyć
naˈstrɛn.t͡ʂɘt͡ɕto bechance, to befall, to happen Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | nastręczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | nastręczyłem |
| ty | nastręczyłeś |
| on / ona / ono | nastręczył |
| my | nastręczyliśmy |
| wy | nastręczyliście |
| oni / one | nastręczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | nastręczyłam |
| ty | nastręczyłaś |
| on / ona / ono | nastręczyła |
| my | nastręczyłyśmy |
| wy | nastręczyłyście |
| oni / one | nastręczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | nastręczyło |
Czas przyszły
| ja | nastręczę |
| ty | nastręczysz |
| on / ona / ono | nastręczy |
| my | nastręczymy |
| wy | nastręczycie |
| oni / one | nastręczą |
Tryb rozkazujący
| ty | nastręcz |
| my | nastręczmy |
| wy | nastręczcie |