Conjugation of nastarczyć
naˈstar.t͡ʂɘt͡ɕto supply enough [with genitive ‘of something’], to keep [with dative ‘someone’] in [with genitive ‘something’], to keep up with demand Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | nastarczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | nastarczyłem |
| ty | nastarczyłeś |
| on / ona / ono | nastarczył |
| my | nastarczyliśmy |
| wy | nastarczyliście |
| oni / one | nastarczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | nastarczyłam |
| ty | nastarczyłaś |
| on / ona / ono | nastarczyła |
| my | nastarczyłyśmy |
| wy | nastarczyłyście |
| oni / one | nastarczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | nastarczyło |
Czas przyszły
| ja | nastarczę |
| ty | nastarczysz |
| on / ona / ono | nastarczy |
| my | nastarczymy |
| wy | nastarczycie |
| oni / one | nastarczą |
Tryb rozkazujący
| ty | nastarcz |
| my | nastarczmy |
| wy | nastarczcie |