Conjugation of narzucić
naˈʐu.t͡ɕit͡ɕpośpiesznie ubrać się w coś, okryć sobie ramiona Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | narzucić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | narzuciłem |
| ty | narzuciłeś |
| on / ona / ono | narzucił |
| my | narzuciliśmy |
| wy | narzuciliście |
| oni / one | narzucili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | narzuciłam |
| ty | narzuciłaś |
| on / ona / ono | narzuciła |
| my | narzuciłyśmy |
| wy | narzuciłyście |
| oni / one | narzuciły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | narzuciło |
Czas przyszły
| ja | narzucę |
| ty | narzucisz |
| on / ona / ono | narzuci |
| my | narzucimy |
| wy | narzucicie |
| oni / one | narzucą |
Tryb rozkazujący
| ty | narzuć |
| my | narzućmy |
| wy | narzućcie |