Conjugation of napiętnować
na.pjɛntˈnɔ.vat͡ɕto condemn, to castigate, to denounce Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | napiętnować |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | napiętnowałem |
| ty | napiętnowałeś |
| on / ona / ono | napiętnował |
| my | napiętnowaliśmy |
| wy | napiętnowaliście |
| oni / one | napiętnowali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | napiętnowałam |
| ty | napiętnowałaś |
| on / ona / ono | napiętnowała |
| my | napiętnowałyśmy |
| wy | napiętnowałyście |
| oni / one | napiętnowały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | napiętnowało |
Czas przyszły
| ja | napiętnuję |
| ty | napiętnujesz |
| on / ona / ono | napiętnuje |
| my | napiętnujemy |
| wy | napiętnujecie |
| oni / one | napiętnują |
Tryb rozkazujący
| ty | napiętnuj |
| my | napiętnujmy |
| wy | napiętnujcie |