Conjugation of nakrzyczeć
naˈkʂɘ.t͡ʂɛt͡ɕto shout for a long time, to shout to one's heart's content Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | nakrzyczeć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | nakrzyczałem |
| ty | nakrzyczałeś |
| on / ona / ono | nakrzyczał |
| my | nakrzyczeliśmy |
| wy | nakrzyczeliście |
| oni / one | nakrzyczeli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | nakrzyczałam |
| ty | nakrzyczałaś |
| on / ona / ono | nakrzyczała |
| my | nakrzyczałyśmy |
| wy | nakrzyczałyście |
| oni / one | nakrzyczały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | nakrzyczało |
Czas przyszły
| ja | nakrzyczę |
| ty | nakrzyczysz |
| on / ona / ono | nakrzyczy |
| my | nakrzyczymy |
| wy | nakrzyczycie |
| oni / one | nakrzyczą |
Tryb rozkazujący
| ty | nakrzycz |
| my | nakrzyczmy |
| wy | nakrzyczcie |