Conjugation of nakurwić
naˈkur.vit͡ɕto do something, often skillfully or intensively Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | nakurwić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | nakurwiłem |
| ty | nakurwiłeś |
| on / ona / ono | nakurwił |
| my | nakurwiliśmy |
| wy | nakurwiliście |
| oni / one | nakurwili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | nakurwiłam |
| ty | nakurwiłaś |
| on / ona / ono | nakurwiła |
| my | nakurwiłyśmy |
| wy | nakurwiłyście |
| oni / one | nakurwiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | nakurwiło |
Czas przyszły
| ja | nakurwię |
| ty | nakurwisz |
| on / ona / ono | nakurwi |
| my | nakurwimy |
| wy | nakurwicie |
| oni / one | nakurwią |
Tryb rozkazujący
| ty | nakurw |
| my | nakurwmy |
| wy | nakurwcie |