Conjugation of nakryć
ˈna.krɘt͡ɕznaleźć kogoś w sytuacji popełniania czegoś zabronionego, złego Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | nakryć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | nakryłem |
| ty | nakryłeś |
| on / ona / ono | nakrył |
| my | nakryliśmy |
| wy | nakryliście |
| oni / one | nakryli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | nakryłam |
| ty | nakryłaś |
| on / ona / ono | nakryła |
| my | nakryłyśmy |
| wy | nakryłyście |
| oni / one | nakryły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | nakryło |
Czas przyszły
| ja | nakryję |
| ty | nakryjesz |
| on / ona / ono | nakryje |
| my | nakryjemy |
| wy | nakryjecie |
| oni / one | nakryją |
Tryb rozkazujący
| ty | nakryj |
| my | nakryjmy |
| wy | nakryjcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.