Conjugation of naderwać
naˈdɛ.rvat͡ɕto overexert oneself, to overtax oneself by carrying heavy objects Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | naderwać |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | naderwałem |
| ty | naderwałeś |
| on / ona / ono | naderwał |
| my | naderwaliśmy |
| wy | naderwaliście |
| oni / one | naderwali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | naderwałam |
| ty | naderwałaś |
| on / ona / ono | naderwała |
| my | naderwałyśmy |
| wy | naderwałyście |
| oni / one | naderwały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | naderwało |
Czas przyszły
| ja | naderwę |
| ty | naderwiesz |
| on / ona / ono | naderwie |
| my | naderwiemy |
| wy | naderwiecie |
| oni / one | naderwą |
Tryb rozkazujący
| ty | naderwij |
| my | naderwijmy |
| wy | naderwijcie |