Conjugation of nabawić
/naˈba.vit͡ɕ/doprowadzić kogoś do czegoś niedobrego Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | nabawić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | nabawiłem |
| ty | nabawiłeś |
| on / ona / ono | nabawił |
| my | nabawiliśmy |
| wy | nabawiliście |
| oni / one | nabawili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | nabawiłam |
| ty | nabawiłaś |
| on / ona / ono | nabawiła |
| my | nabawiłyśmy |
| wy | nabawiłyście |
| oni / one | nabawiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | nabawiło |
Czas przyszły
| ja | nabawię |
| ty | nabawisz |
| on / ona / ono | nabawi |
| my | nabawimy |
| wy | nabawicie |
| oni / one | nabawią |
Tryb rozkazujący
| ty | nabaw |
| my | nabawmy |
| wy | nabawcie |