Conjugation of kotwić
ˈkɔ.tfit͡ɕwiązać, zamocowywać poszczególne elementy budowlane przy użyciu kotwi Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | kotwić |
Czas teraźniejszy
| ja | kotwię |
| ty | kotwisz |
| on / ona / ono | kotwi |
| my | kotwimy |
| wy | kotwicie |
| oni / one | kotwią |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | kotwiłem |
| ty | kotwiłeś |
| on / ona / ono | kotwił |
| my | kotwiliśmy |
| wy | kotwiliście |
| oni / one | kotwili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | kotwiłam |
| ty | kotwiłaś |
| on / ona / ono | kotwiła |
| my | kotwiłyśmy |
| wy | kotwiłyście |
| oni / one | kotwiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | kotwiło |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę kotwił |
| ty | będziesz kotwił |
| on / ona / ono | będzie kotwił |
| my | będziemy kotwili |
| wy | będziecie kotwili |
| oni / one | będą kotwili |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę kotwiła |
| ty | będziesz kotwiła |
| on / ona / ono | będzie kotwiła |
| my | będziemy kotwiły |
| wy | będziecie kotwiły |
| oni / one | będą kotwiły |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie kotwiło |
Tryb rozkazujący
| ty | kotwij |
| my | kotwijmy |
| wy | kotwijcie |