Conjugation of konstatować
kɔn.staˈtɔ.vat͡ɕstwierdzać zaistnienie jakiegoś faktu, zdarzenia; ustalać coś Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | konstatować |
Czas teraźniejszy
| ja | konstatuję |
| ty | konstatujesz |
| on / ona / ono | konstatuje |
| my | konstatujemy |
| wy | konstatujecie |
| oni / one | konstatują |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | konstatowałem |
| ty | konstatowałeś |
| on / ona / ono | konstatował |
| my | konstatowaliśmy |
| wy | konstatowaliście |
| oni / one | konstatowali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | konstatowałam |
| ty | konstatowałaś |
| on / ona / ono | konstatowała |
| my | konstatowałyśmy |
| wy | konstatowałyście |
| oni / one | konstatowały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | konstatowało |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę konstatował |
| ty | będziesz konstatował |
| on / ona / ono | będzie konstatował |
| my | będziemy konstatowali |
| wy | będziecie konstatowali |
| oni / one | będą konstatowali |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę konstatowała |
| ty | będziesz konstatowała |
| on / ona / ono | będzie konstatowała |
| my | będziemy konstatowały |
| wy | będziecie konstatowały |
| oni / one | będą konstatowały |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie konstatowało |
Tryb rozkazujący
| ty | konstatuj |
| my | konstatujmy |
| wy | konstatujcie |