Conjugation of kłócić
ˈkwu.t͡ɕit͡ɕpozostawać w sprzeczności, nie pasować do czegoś Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | kłócić |
Czas teraźniejszy
| ja | kłócę |
| ty | kłócisz |
| on / ona / ono | kłóci |
| my | kłócimy |
| wy | kłócicie |
| oni / one | kłócą |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | kłóciłem |
| ty | kłóciłeś |
| on / ona / ono | kłócił |
| my | kłóciliśmy |
| wy | kłóciliście |
| oni / one | kłócili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | kłóciłam |
| ty | kłóciłaś |
| on / ona / ono | kłóciła |
| my | kłóciłyśmy |
| wy | kłóciłyście |
| oni / one | kłóciły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | kłóciło |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę kłócił |
| ty | będziesz kłócił |
| on / ona / ono | będzie kłócił |
| my | będziemy kłócili |
| wy | będziecie kłócili |
| oni / one | będą kłócili |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę kłóciła |
| ty | będziesz kłóciła |
| on / ona / ono | będzie kłóciła |
| my | będziemy kłóciły |
| wy | będziecie kłóciły |
| oni / one | będą kłóciły |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie kłóciło |
Tryb rozkazujący
| ty | kłóć |
| my | kłóćmy |
| wy | kłóćcie |