Conjugation of imputować
im.puˈtɔ.vat͡ɕprzypisywać komuś coś (zwykle coś ujemnego), dopatrywać się w czyimś postępowaniu złych intencji Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | imputować |
Czas teraźniejszy
| ja | imputuję |
| ty | imputujesz |
| on / ona / ono | imputuje |
| my | imputujemy |
| wy | imputujecie |
| oni / one | imputują |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | imputowałem |
| ty | imputowałeś |
| on / ona / ono | imputował |
| my | imputowaliśmy |
| wy | imputowaliście |
| oni / one | imputowali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | imputowałam |
| ty | imputowałaś |
| on / ona / ono | imputowała |
| my | imputowałyśmy |
| wy | imputowałyście |
| oni / one | imputowały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | imputowało |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę imputował |
| ty | będziesz imputował |
| on / ona / ono | będzie imputował |
| my | będziemy imputowali |
| wy | będziecie imputowali |
| oni / one | będą imputowali |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę imputowała |
| ty | będziesz imputowała |
| on / ona / ono | będzie imputowała |
| my | będziemy imputowały |
| wy | będziecie imputowały |
| oni / one | będą imputowały |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie imputowało |
Tryb rozkazujący
| ty | imputuj |
| my | imputujmy |
| wy | imputujcie |