Conjugation of dziczeć
ˈd͡ʑi.t͡ʂɛt͡ɕo człowieku: odwracać się, stronić od innych, tracąc umiejętność obcowania z ludźmi Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | dziczeć |
Czas teraźniejszy
| ja | dziczeję |
| ty | dziczejesz |
| on / ona / ono | dziczeje |
| my | dziczejemy |
| wy | dziczejecie |
| oni / one | dziczeją |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | dziczałem |
| ty | dziczałeś |
| on / ona / ono | dziczał |
| my | dziczeliśmy |
| wy | dziczeliście |
| oni / one | dziczeli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | dziczałam |
| ty | dziczałaś |
| on / ona / ono | dziczała |
| my | dziczałyśmy |
| wy | dziczałyście |
| oni / one | dziczały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | dziczało |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę dziczał |
| ty | będziesz dziczał |
| on / ona / ono | będzie dziczał |
| my | będziemy dziczeli |
| wy | będziecie dziczeli |
| oni / one | będą dziczeli |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę dziczała |
| ty | będziesz dziczała |
| on / ona / ono | będzie dziczała |
| my | będziemy dziczały |
| wy | będziecie dziczały |
| oni / one | będą dziczały |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie dziczało |
Tryb rozkazujący
| ty | dziczej |
| my | dziczejmy |
| wy | dziczejcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.