Conjugation of durnieć
/ˈdur.ɲɛt͡ɕ/to lose one's bearings (to lose sight of or become unable to determine one's orientation, position, or abilities relative to one's surroundings or situation) Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | durnieć |
Czas teraźniejszy
| ja | durnieję |
| ty | durniejesz |
| on / ona / ono | durnieje |
| my | durniejemy |
| wy | durniejecie |
| oni / one | durnieją |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | durniałem |
| ty | durniałeś |
| on / ona / ono | durniał |
| my | durnieliśmy |
| wy | durnieliście |
| oni / one | durnieli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | durniałam |
| ty | durniałaś |
| on / ona / ono | durniała |
| my | durniałyśmy |
| wy | durniałyście |
| oni / one | durniały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | durniało |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę durniał |
| ty | będziesz durniał |
| on / ona / ono | będzie durniał |
| my | będziemy durnieli |
| wy | będziecie durnieli |
| oni / one | będą durnieli |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę durniała |
| ty | będziesz durniała |
| on / ona / ono | będzie durniała |
| my | będziemy durniały |
| wy | będziecie durniały |
| oni / one | będą durniały |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie durniało |
Tryb rozkazujący
| ty | durniej |
| my | durniejmy |
| wy | durniejcie |