Conjugation of dukać
ˈdu.kat͡ɕmówić z trudem, niewyraźnie lub jąkając się Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | dukać |
Czas teraźniejszy
| ja | dukam |
| ty | dukasz |
| on / ona / ono | duka |
| my | dukamy |
| wy | dukacie |
| oni / one | dukają |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | dukałem |
| ty | dukałeś |
| on / ona / ono | dukał |
| my | dukaliśmy |
| wy | dukaliście |
| oni / one | dukali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | dukałam |
| ty | dukałaś |
| on / ona / ono | dukała |
| my | dukałyśmy |
| wy | dukałyście |
| oni / one | dukały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | dukało |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę dukał |
| ty | będziesz dukał |
| on / ona / ono | będzie dukał |
| my | będziemy dukali |
| wy | będziecie dukali |
| oni / one | będą dukali |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę dukała |
| ty | będziesz dukała |
| on / ona / ono | będzie dukała |
| my | będziemy dukały |
| wy | będziecie dukały |
| oni / one | będą dukały |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie dukało |
Tryb rozkazujący
| ty | dukaj |
| my | dukajmy |
| wy | dukajcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.