Conjugation of doręczać
dɔˈrɛn.t͡ʂat͡ɕdostarczać do kogoś i oddawać do jego rąk; przekazywać osobiście Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | doręczać |
Czas teraźniejszy
| ja | doręczam |
| ty | doręczasz |
| on / ona / ono | doręcza |
| my | doręczamy |
| wy | doręczacie |
| oni / one | doręczają |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | doręczałem |
| ty | doręczałeś |
| on / ona / ono | doręczał |
| my | doręczaliśmy |
| wy | doręczaliście |
| oni / one | doręczali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | doręczałam |
| ty | doręczałaś |
| on / ona / ono | doręczała |
| my | doręczałyśmy |
| wy | doręczałyście |
| oni / one | doręczały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | doręczało |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę doręczał |
| ty | będziesz doręczał |
| on / ona / ono | będzie doręczał |
| my | będziemy doręczali |
| wy | będziecie doręczali |
| oni / one | będą doręczali |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę doręczała |
| ty | będziesz doręczała |
| on / ona / ono | będzie doręczała |
| my | będziemy doręczały |
| wy | będziecie doręczały |
| oni / one | będą doręczały |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie doręczało |
Tryb rozkazujący
| ty | doręczaj |
| my | doręczajmy |
| wy | doręczajcie |