Conjugation of doręczyć
dɔˈrɛn.t͡ʂɘt͡ɕdostarczyć do kogoś i oddać do jego rąk; przekazać osobiście Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | doręczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | doręczyłem |
| ty | doręczyłeś |
| on / ona / ono | doręczył |
| my | doręczyliśmy |
| wy | doręczyliście |
| oni / one | doręczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | doręczyłam |
| ty | doręczyłaś |
| on / ona / ono | doręczyła |
| my | doręczyłyśmy |
| wy | doręczyłyście |
| oni / one | doręczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | doręczyło |
Czas przyszły
| ja | doręczę |
| ty | doręczysz |
| on / ona / ono | doręczy |
| my | doręczymy |
| wy | doręczycie |
| oni / one | doręczą |
Tryb rozkazujący
| ty | doręcz |
| my | doręczmy |
| wy | doręczcie |